Anneye bağımlı çocuk

kafa takıp kafamı morartmadan önce 

arama motoruna "anneye bağımlı çocuk " yazınca çıkan sonuçtan inanın içim rahatladı. tek olmadığına çok sevindim :)

Çünkü bu durum beni çok endişelendiriyordu. evin içinde bile pire gibi dibimde yaşayan çocuk psikolojimi zorluyor benim. çaresiz kalmak ne yapacağımı bilememekte beynimi zorluyor. 

Tamam kabul !!! bende " evladına bağımlı bir anneyim " yada belki helikopter anne diyebiliriz. Elimle olmasa bile gözümle takipteyim en güvendiğim kişilerin yanında bile olsam. ama konumuz bu değil. :)

Nisa Duru evin içinde bile rahat bırakmıyor tuvalete gitsem saatlerce huysuzca ağlıyor ağlamak demeyelim sızlanıyor , tuvaletten çıkınca yerde kapı önünde yatarken buluyorum alttan beni takip ediyor sanırım kendince orada mıyım değil miyim emin olmak istiyor .

Karşısına geçip ona güzele anlatıyorum. Tuvalete gireceğimi , isterse kapıda durabileceğini ama ağlamaması gerektiğini , seslendiğinde ona cevap vereceğimi , hatta çıkınca hemen yanına gideceğimi güzelce anlatıyorum.

beni dinliyor. " ama kaybetme korkusu " ağır basıyor . kafa sallayıp tamam demesine rağmen tuvalete girdiğim anda basıyor çığlığı.. çözüm olmuyor. 

Mutfakta yemek yaparken de aynı durum ya ayak kısmımda oluyor yada gene yakınımda ona bir oyun kuruyorum kendi kendine bir süre oynuyor. Sıkılınca da anne gel deyip çekiştiriyor. üstelik bunlar olurken genelde babası da evde oluyor . yani onunla da vakit geçirmek istemiyor. illa benimle olacak tuvalete yada banyo ya girdiğimde yanımda olacak beni görecek. 

Derin derin oyun oynuyor mesela dikkatlice kafasını kaldırınca ben yanında olacağım , görecek en dikkatli anında bile yakınımda olacak. evin içinde dipdibe bir hayat yaşıyoruz :)

Babasına karşı aşırı tepkili gerçi tek ona değil , aynı tepki ananeye de var. 

Gün içinde anane ile olmasına rağmen akşam ben geldiğimde yada ikimizde aynı olduğu başka toplumda istemiyor. Giiit deyip bağırıyor. 

akşama kadar özlüyor diyorum , işteyken bende onu özlüyorum. yalan yok.

Kars dönüşü uçakta 2 dk kucağımdan inmedi . babası gel oynayalım diyor gidiyor saniyesinde yeniden bana dönüyor
Bir yere gidilecekse benim kucağımda , sokakta el tutulacak ise gene benim elim , yemek yenecek alt açılacak ise yine ben yapacağım her şeyi benimle .

bende insanım yahu...
10 dk bile olsa sakince hareket etmek istiyorum.Oturup kısa süreli kahvemi sakince yudumlamak istiyorum. kahveden de geçtim işyerinde içerim ben onu valla artık rahat rahat tuvaletimi yapmak istiyorum.. :))
Babası ile de sakince vakit geçirmesini istiyorum. 

" iki yaş sendromuna " bunu da bağlıyorum . Bunlar geçecek diye hayaller kuruyorum. 

2 yaş sendromu

Uzun zamandır sürekli sızlanmasını diştendir deyip sallamıyorum.
Gene mi diş be deyip geçtim hep , :) Şaka değil nereden bileyim kızımın 2 yaş sendromuna girdiğini aaaa !! :D


artık sızlanmaktan geçmiştik bir şeyi istediğinde olmasın gör bakalım ? kendini yerden yere atmalar , sürekli ağlamalar.


aramızda geçen bir diyalogtan bahsedeyim ;


Ben : Üzüm yemek ister misin ?
Kızım : Hayır anlamında baş salladı.
Ben : Tamam deyip hazırladığım tabağı mutfak tezgahına koydum. ( içeri geçmek içinde yürüdüm )
Kızım : Yerlere attı kendini , şaka değil ! attı üstüne bir de çığlık çığlığa üzüm tabağını gösterip ağladı.
Ben : Şok !!!


Ve daha niceleri okuduğum bloklarda 18. ay civarında başlayacağı yazıyordu cidden doğruymuş. bir kitapta da bu atakların yada sendromların adı ne halt ise hiç geçmeyeceğini okudum , bu acı haberi bende buradan yazayım..


Ben mi ne yapıyorum ?
* Ağlayıp bir şey istediğinde eğer cidden yapılmayacak bir şey ise misal ; ocakta kendi sütünü ısıtmasını istemesi gibi bırakıyorum ağlıyor görmüyorum duymuyorum o anda karşısına geçip neden yapmaması gerektiğini anlatmıyorum çünkü anlamıyor yüz bulup daha şiddetli ağlıyor. Eskilerin kafasında ağla annem sesin açılır falan diyorum.


* Kendini yerden yere attığında bir kitapta okudum. bazen ilgi çekmek için yapıyor bunları çalışan anne olunca fazla vakit harcayamıyoruz birlikte o zamanlarda hemen ilgimi tamamen ona yönlendiriyorum tüm işi gücü bırakıp bende yatıyorum yanına ve ya hemen alıp kucağıma oyun  kuruyorum oynatıyorum gibi gibi..
Aksi durum ise sendromlu bir atış ise gene ilgilenmiyorum. başka odada işlerime bakıyorum arkamdan tıpış tıpış boncuk gözleri ile gelip anne diyor :) sarılıyoruz sonra  da


* Cinnet boyutuna geldiğinde ise sıkıca kollarından tutup sakinleşmesini bekliyorum.


Bolca onu sevdiğimi ve bunların hepsinin de geçeceğini söylüyorum.
Elbette hepsi geçecek ben inanıyorum ,  yeter ki geçerken bizden bir şeyler götürmesin..